ධර්ම නිධාන

Archive for the ‘මුස්ලිම් කෲරකම්’ Category

අප රටේ සිංහල ජනගහන අර්බුදයේ බරපතල කම වගකිවයුතු සියළු පාර්ශවයන් විසින් නොසලකා හරින්නේ හරියටම විය යුත්තක් සිදු වෙමින් පවත්නා ගානටය. 2013 වසරේදී අති පූජණීය මැදගොඩ අභයතිස්ස ස්වාමීන් වහන්සේ දිවයින පුවතක් මගින් මෙහි අති භයංකාර භාවය පෙන්වා දෙන ලදි. පහත දැක්වෙන්නේ එම ලිපියයි. ඉතා දීර්ඝ නොවෙන එය මුලුමනින් කියවා බලන්න

 


බරපතළ ප්‍රශ්නයකට මුහුණ පා තියෙන
සිංහල ජාතිය මේ රටේ වඳවෙන ජාතියක්‌ වෙලා

පූජ්‍ය මැදගොඩ අභයතිස්‌ස නාහිමි

මාතර – චන්ද්‍රදාස කොඩිතුවක්‌කු

බරපතළ ප්‍රශ්නයකට සිංහල ජාතිය මුහුණ පා තිබෙන යුගයක්‌ තවත් වසර තිහක්‌ හතළිහක්‌ යන කොට ඔබට එය තේරෙයි. සිංහල ජාතිය මේ රටේ වඳවෙන ජාතියක්‌ බවට පත්වෙලා තිබෙනවා යෑයි ශ්‍රී ජයවර්ධනපුර විශ්වවිද්‍යාලයේ ජ්‍යෙෂ්ඨ කථිකාචාර්ය හා පැපිලියාන සුනේත්‍රාදේවි පිරිවෙනේ පරිවෙනාධිපති පූජ්‍ය මැදගොඩ අභයතිස්‌ස නාහිමි මාතරදී පැවැසූහ.

මාතර සමාධි ප්‍රජා සංවර්ධන පදනමේ දහතුන් වැනි ශිෂ්‍ය කණ්‌ඩායමේ සිසුන් දහසක්‌ වෙනුවෙන් සහතික පත්‍ර ප්‍රදානය කිරීමේ උත්සවය අමතමිනි. මාතර දිස්‌ත්‍රික්‌ පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රී බුද්ධික පතිරණ මහතාගේ ආරාධනාවෙන් උන්වහන්සේ මෙම උත්සවයට සහභාගී වූහ.

උන්වහන්සේ මෙසේද කීහ.

මේ කතාව කිව්වට සමහරු කියයි මම ජාතිවාදී කතාවක්‌ කරනවා කියලා. එහෙම නැහැ. මම කියන ගාන හදලා බලන්න සිංහල මිනිස්‌සු තව කොපමණ කාලයක්‌ද මේ රටේ ජීවත් වෙන්නේ කියලා.

මෙම වතාවේ ජන සංගණනය එක්‌ක ගත්තාම අපට දැක ගන්නට ලැබුණා සිංහල මිනිස්‌සු එක්‌කෝටි තිස්‌ ලක්‍ෂයක්‌ මේ රටේ ඉන්නවා කියලා. එක්‌කෝටි තිස්‌ ලක්‍ෂයෙන් සියයට හැටක්‌ ඒ කියන්නේ ලක්‍ෂ 80 ක්‌ ඉන්නේ වයස අවුරුදු 40 පැනපු අය. කාන්තාවෝ ගත්තොත් දරුවන් නහදන සහ නොහැදෙන අය ලෝක ධර්මතාවය මත තව වසර 40 ක්‌ ඇතුළත ලක්‍ෂ 80 ක්‌ මියයා යුතුයි. ඉතුරුවන්නේ ලක්‍ෂ පනහයි. මෙම ලක්‍ෂ පනහ අතරේ සිටින අවුරුදු 39 කෙනෙක්‌ට තවත් වසර 40 කින් අවුරුදු හැත්තෑනවයක්‌ වෙනවා. මෙම ලක්‍ෂ පනහෙන් භාගයක්‌ ඉන්නේ පිරිමි කියලා හිතුවොත් කාන්තාවන් ඉන්නේ ලක්‍ෂ 25 යි. ඒ ලක්‍ෂ විසිපහෙනුත් ලක්‍ෂ පහක්‌ විතර මේ වන විට වඳ සැත්කම් කරගෙන. රටේ නීතිය මත වයස අවුරුදු 26 ක්‌ ඉහළ විවාහක කාන්තාවන්ට එල්. ආර්. ටී. සැත්කම කරන්න පුලුවන්. ඒ කියන්නේ ලක්‍ෂ විස්‌සයි කාන්තාවන් ඉන්නේ.

කාන්තාවන් ලක්‍ෂ විස්‌සෙනුත් ලක්‍ෂ දහයක්‌ ඉන්නේ අවුරුදු 20 ට අඩු අය ඒ කියන්නේ විස්‌සට වැඩි අය ඉන්නේ ලක්‍ෂ දහයයි. එක්‌කෝටි තිස්‌ ලක්‍ෂයක්‌ සිංහල මිනිසුන්ගෙන් ලක්‍ෂ දහයයි දරුවන් හදන්න පුලුවන් මට්‌ටමේ සිටින කාන්තාවන් ඉන්නේ. ඔය ලක්‍ෂ දහයෙන් කී දෙනෙකුටද දරුවෝ ලැබෙන්නේ. දරුවන් හදා ගන්න දවසට කාන්තාවන් කීදෙනෙක්‌ චැනල් කරනවද? ඒත් දරුවන් නැහැ. එතකොට දරු ඵලදාව තිබෙන අය ඉන්නේ ලක්‍ෂ 8 යි. ඒ විදියට ගත්තම වසර හතළිහක්‌ තුළ ලක්‍ෂ අසූවක්‌ මැරෙන්න ඉන්නවා. එතකොට එක කාන්තාවක්‌ දරුවන් දහයක්‌ බිහිකළොත් පමණයි යන්තම් සිංහල ජාතිය දැන් සිටින ගාන පවත්වාගෙන යන්න පුලුවන් වෙන්නේ.

ලක්‍ෂ අටක්‌ දරුවන් හදන්න පුලුවන් කියන යථාර්ථයක්‌ එක්‌ක හෙට දවසේ ලක්‍ෂ අසූවක්‌ මැරෙනකොට ලක්‍ෂ පනහක්‌ නාකිවෙලා ඉන්න කොට එක්‌කෙනා දරුමල්ලන් පස්‌දෙනා ගානේ හැදුවත් ලක්‍ෂ හතළිහයි හදන්න පුලුවන් වන්නේ. ඒ කියන්නේ මියගිය ලක්‍ෂ අසූවෙනුත් භාගයයි උපදින්නේ. මේ නිසා සිංහල ජාතියට ඉදිරියේදී විශාල ප්‍රශ්නයකට මුහුණ දෙන්න වෙනවා. මෙය වහාම තේරුම්ගත යුතුයි.

src: http://www.divaina.com/2013/05/30/news28.html

1977 න් පසු මුස්ලිම් ලේ නෑකම් සහිතව ජනපති වූ ජේ. ආර්. ජයවර්ධන නම් පාලකයා මේ හෙළ බොදු රටේ චීවරයට ඇති පිළිගැනීම වහා නැසිය යුතුය යන ආකල්පයෙන් ක්‍රියා කල අයෙකි. අදටත් පවතින විනය වර්ධන නම් පවිටු ගිහි පැවිදි එකමුතුව ඔහුගේ සංකල්පයකි. ආරම්භයේදී ගිහියන් විසින් පූජණීය භික්ෂූන් වහන්සේගේ ශීලයේ අඩු පාඩු සොයමින් ගැරහීමත් ඒවා ප්‍රසිද්ධ කිරීමත් යහමින් සිදුවිය. උපසපන් භික්ෂූන් වහන්සේට කෝටියක් සංවර ශීලය රැක ගැනීමට නොහැකි වූයේ නම් විපාක එන්නේ එතුමන්ටය. පංච ශීලයවත් නොරකින, සසුනට ඇතුලත් නොවූ ගිහියන්ට පැවිදි උතුමන් ශීලය සඳහා විවේචනය කිරීම කොතරම් සුදුසුද යන්න පැහැදිලි කරගත යුතු කාරණයකි.

සසුනේ අවසානය වසර පන්දහසකින් සිදුවන බව ප්‍රකටය. එවක් වනවිට භික්ෂූන් වහන්සේ කෙසේද යත් ගිහියන්ගෙන් වෙන්කොට හැඳිනීමට පළදින්නේ අතේ කහ නූලක් පමණි. දරු පවුල් රකින රැකියා කරන නමුත් සම්මුති මහා සංඝරත්නයට එතුමන් ඇතුලත් බව ඔබ දැන සිටියාද? බුදුන් වහන්සේගේ ශ්‍රී මුඛ දේශණයට අනුව, එම කසාකණ්ඨක භික්ෂූන් වහන්සේ නමකට සැදැහැ සිතින් දෙන දානයත්, බුදුන් දවස අගසව් සැරියුත් මහ රහතන් වහන්සේට දෙන දානයත් එකම ඵල එකම ආනිසංශ වේ. භික්ෂූන් වහන්සේ සසුන අවසන් වනතෙක්ම උපාසක උපාසිකාවන්ට පින්කෙත වන්නේ මේ අයුරිනි. වෙන කිසිම දානයකින් එවන් ආනිසංස නොලැබෙන බව නොකිව මනාය.

සසුන විනය රැකීම අතින් පිරිහීම බුදුන් විසින් පවා දුටු සත්‍යයකි. බුදු දහම හා සසුන වැනසීමට කුමන්ත්‍රණ කරන්නවුන්ට එය ආවුධයක් කර ගැනීමට බොදුනුවන් කිසිසේත් ඉඩ නොදිය යුතුය. කෙසේ නමුත් විනය රකින්නන් සේ රඟ පාමින් බුද්ධ ධම්ම සංඝ යන රත්නත්‍රයට වින කරන අසපු ගාමී කල්ලි (රටපුරා මහමෙව්නා හා බෙල්ලන්තොට හන්දියේ සමන්තභද්‍ර) බිහිවන විට ඒවාට එරෙහිවීමට නම් සිව්වනක් පිරිස නොපැකිලව ඉදිරිපත් විය යුතු බව අපි නොයෙක් වර පෙන්වා දුන්නෙමු.

මීට අමතරව හෙළයාගේ ජාති මාමක්ත්වයට හේතු සොය බැලූ එම පාලකයා ,වීර හෙළ ඉතිහාසයේ ශ්‍රේෂ්ඨ නරපතියන් හේතුව බව දැක, ඉතිහාසය මුළුමනින්ම වලලා දැමීම පිණිස පාසැල් විෂය ධාරාවෙන් එය ඉවත් කරන ලදි. වීර දුටු ගැමුණු රජු ගේ ශ්‍රේෂ්ඨත්වය විශේෂයෙන් සඟවා දමන ලදි.

ඡේ. ආර්. ජයවර්ධනගේ විවෘත ආර්ථික යුගය තුල රටේ සිටි වඩාත්ම ජනප්‍රිය බෞද්ධ භික්‍ෂුව පමණක්‌ නොව වඩාත්ම ජනප්‍රිය චරිතය වූයේද අති පූජණීය පානදුරේ අරියධම්ම ස්වාමීන් වහන්සේය. උන්වහන්සේ පිළිබඳවත් උන්වහන්සේගේ බෝධි පූජා පිංකම් පිළිබඳවත් ප්‍රවෘත්ති කිසි විටෙකත් පුවත්පත්වල පළ නොකරන ලදී. ගුවන් විදුලියෙන් හෝ රූපවාහිනියෙන් ප්‍රචාරය නොකරන ලදී. කියවන්න එම ශ්‍රේෂ්ඨ චරිතයේ වීරකම් හා අභිරහස් අපවත් වීම .

http://www.divaina.com/2016/05/22/feature01.html
“නහී වේරේන වේරානි” ආදි වශයෙන් තම දිළිසීම උදෙසා බෞද්ධ ඉගන්වීම් ලොවටම කියාපාමින් ඡේ. ආර්. ජයවර්ධන නම් මුස්ලිම් එකාධිපතියා බුදු දහමට කළගුණ සැලකූවේ ඒ අයුරිනි.

එම පාලකයා හෙළයට කල හානි එය පමණක් නොවේ. කෙස් පැලෙන තර්ක ඉදිරිපත් කරමින් මේ රටේ ජන පදනම විකෘති කිරීමට අඩිතාලම දැම්මේද ඔහුමය. මැදපෙරදිග රටවල් ලොවම ඉස්ලාම් කිරීමේ සිහිනයෙන් මත්ව පවුල් සැලසුම් සිය ආගමිකයන්ට තහනම් කිරීමත් අනෙක් ආගම් හා ජාතීන්ට තම වියදමින් නොමිළේ කරදීමත් එකල ආරම්භ කල ජාත්‍යන්තර කුමන්ත්‍රණයකි. තම මැදපෙරදිග නෑසියන්ගේ එම කුමණ්ත්‍රණයේ මෙරට හවුල්කරු වූයේ ජේ. ආර්. ජයවර්ධන නම් පාලකයායි. “පුංචි පවුල රත්තරං!” යන්න ඔහුගේ හෙළය නැසීමේ ව්‍යාපාරයයි. අද වනවිට අප එහි ගොදුරක් වී හමාර බව ඉහත අති පූජණීය මැදගොඩ අභයතිස්ස ස්වාමීන් වහන්සේ ගේ ලිපියෙන් මොනවට පැහැදිළි නොවන්නේද?

480047_565622313455356_1487559135_n

කල මෝඩකම් මොනවා වුවත්, ලිඳේ වැටුනු මිනිහා ළිං කටින්ම ගොඩ විය යුතුය. වර්ථමානයේ විවාහ දිවියට පත්වන සිංහල යුවලවල් අතර දරු උපත් ඉතා විරල බවට පත්වී ඇත. ඒ අතරම ආර්ථික අපහසුකම් ඇති පවුල් අතර සමහර අවස්ථාවල දරුවන් 7 පවා දැකීමටද ඇත. මෙසේ ජාතියට සිංහල බොදු දරුවන් පුදන පවුල් ජාතියක් වශයෙන් එක්ව අප රැකිය යුතුය. ඔවුනට උපරිමයෙන් අත දී දිරිමත් කල යුතුය. දරුවන් රහිත යුවලවල් මෙය තමාගේ විශේෂ වගකීමක් කරගත යුතු වන්නේ තමාට කල නොහැකි වූ ජාතික සේවය එම පවුල් විසින් ඉටු කරන බැවිනි. හෙළ ජාතිය වඳ වූ දාට කිසිවෙකුගේ ජීවිතය සුන්දර නොවනු ඇත. කර්කෂ ඉස්ලාම් නීති මනුෂ්‍යත්වය සහමුලින් අකාමකා මිහිමත අපාය මනුලොව බිහි කරනු ඇත. එම ගෝත්‍රිකවාදයේ වර්ථමාන නිදසුන් ISIS ම්ලේච්ඡත්වය තුලින් අප දකිනවා නොවේද? බොදු දහමේ කරුණාවෙන්ම රැකෙමින් එය අගය කරනවා වෙනුවට අපගේ පූජණීය උතුමන් මරාගෙන මැරීමට උවමනාව ඇත්තේ ඉස්ලාම් ආගමිකයන්ට පමණි. එම ගෝත්‍රිකයන් මහියන්ංගනයේදී බෞද්ධ කොඩි පිළිස්සුවේ ගෙරි මස් නොකෑම පිළිබඳ බණට එරෙහිවය. මාධ්‍ය වාරණ තුලින් ජනතාවෙන් වසන්කල එම අපරාධ මේ ලිපියෙන් හෙළිවන අයුරු බලන්න. ඉස්ලාම් වටපිටාවේ අපි කෙසේ නම් විසිය යුතු වෙයිද?

http://www.divaina.com/2016/07/08/news26.html

එමනිසා සැදැහැවත් බෞද්ධ ඔබගේ නොමසුරු මාසික ආධාරය මෙම ජාතික කර්තව්‍ය සාර්ථක කර ගැනීමට හැකි පමණින් දායක කරන්න. රු 10, 20 වේවා 500, 1000 වේවා පස්වී දිරි දරු අඩවියේ සඳහන් ගිණුමට බැර කිරීමෙන් උපරිම ආත්ම තෘප්තියක් ලැබෙන සාසන මාමක ව්‍යාපාරයක හවුල් කරුවකු වන්න. වඳ වීම ආරම්භ වී ඇති අපගේ සිංහල ජාතිය වෙනුවෙන් ඔබගේ යුතුකම් කොටස ඉටු කරන්න. ඔවුන්ගේ වෙබ් අඩවියට පිවිසෙන්න, දැනටම ප්‍රතිලාභ ලබන පවුල් බලා සිත් පහදවා ගන්න.

facebook අඩවිය

1003671_493928130690013_1351357862_n

http://pasawi.com/index.html
https://www.facebook.com/PASAWI/

Advertisements

BUDDHISM IN KASHMIR –   A Glorious Buddhist Empire with an Illustrious Buddhist Community, Eliminated by Ruthless Muslims    

 

Kashmir has been referred to as “Paradise on Earth” owing to its stunning natural beauty’. In the past, from the 3rd century BCE to about the 12 century CE, or for more than one thousand three hundred years, Kashmir was inhabited by Buddhists. Ruled by illustrious Buddhist kings, most notably King Kanishka, the Buddhist Kingdom of Kashmir developed to be an exceptional Buddhist region marked by magnificent Buddhist shrines, monasteries, stupes, Buddha and Bodhisattva statues and their Buddhist monuments. It was a place adorned with exquisite Buddhist art, sculpture and architecture of high aesthetic and spiritual appeal. Besides, it was a renowned place of Buddhist learning and practice. It was inhabited by a large number of celebrated Buddhist scholar monks of high repute. Scholars and pilgrims came to Kashmir from many distant places in order to study the teachings of the Buddha, at the feet of these renowned scholars. It is reported that there were more than five hundred Buddhist scholars in Kashmir during the reign of King Kanishka in the 1st century CE.  

.

EMPEROR ASOKA

Kashmir being part of his Maurya Empire, the great Buddhist Emperor Asoka (273-236 BCE) was instrumental in introducing Buddhism to Kashmir. It was in mid 3rd century BCE that Emperor Asoka sent Majihantiko, a Buddhist Bhikkhu, to propagate the Buddha Dhamma in Kashmir. Initially the Naaga king of Kashmir became a Buddhist and subsequently all 14 tribes of people in Kashmir became followers of Buddhism. Nagaas were among the earliest settlers of Kashmir.

Emperor Asoka visited Kashmir twice and founded the city of Srinagar which soon developed to be a fabulous city characterized by a uniquely Buddhist cultural landscape consisting of magnificent shrines, monasteries, leading Buddhist learning centres and other varied Buddhist monuments. Above all, the city had a Buddhist atmosphere resonating noblest of spiritual values. Emperor Asoka gifted beautiful Kashmir to the Buddhist Sangha considering it as an ideal place for the propagation of Buddhism.

Kashmir flourished under Buddhist kings such as Jalouk, Hushka, Jushka followed by  the great King Kanishka. The last three kings including Kanishka, belonged to the famous Kusana royal dynasty. This glorious Buddhist period in Kashmir was known as the Golden Age of Kashmir. By the latter part of the 1st century, during the reign of Emperor Kanishka, Kashmir became  the foremost centre of Mahayana Buddhism.

The introduction of Buddhism to Kashmir is of great historic importance because it was from Kashmir that Buddhism spread to the Himalayan region and beyond, to Quandhar, Kabul, Bactria and Tibet. Kashmir played an important role in spread of Buddhism to Central Asia and eventually China.

ERA OF BUDDHIST KING KANISHKA

 

King Kanishka ruled the kingdom of Kashmir during the period 78 to 103 CE.  Buddhist  intellectual and cultural development reached a peak during this period. Through inheritance and conquest King Kanishka built and enjoyed one of the largest empires both in India and Asia in ancient times. His Empire extended from Kashmir in the North, upper and lower Indus valley in the west, the Vindhya Mountains and Bihar in the South and South-East respectively. His empire extended outside the frontiers of India and included the whole of the Trans-Pamir region, such as Kashgar, Yarkand, Khotan, the Oxus valley or Bactria and the territories between the Hindukush in Central Asia, Kabul and the Hemand regions. At present these territories between the Hindukush and the Indus fall within Afganistan as the Afghan Provinces of Kabul. Ghazni, Kandahar. Seisthan and Beluchistan. It was an extensive empire with Purusapura or Peshawar as its Capital City. At present this city is within Pakistan.  

King Kanishka is regarded as the greatest king of the Kushan royal dynasty that ruled over the northern part of the Indian subcontinent, including  the whole of present day Afghanistan and large areas of Central Asia north of the Kashmir region. King Kanishka He is primarily remembered as a great patron of Buddhism. Most of what is known today about king Kanishka is derived from Chinese sources, particularly from Buddhist writings. King Kanishka  was drawn closer to Buddhism when he came in contact with   Asvaghosha, a most renowned Buddhist Scholar at Pataliputra. The king was so impressed with the teachings of Asvaghosa, he invited  Asvaghosa to Peshawar. It was  in his capital city Peshawar, that the king became a Buddhist.

He became a very dedicated Buddhist, but was quite tolerant towards other faiths. This is well reflected in the images of coins produced during his reign having figures of various Hindu, Persian and Greek deities. Images in these coins show his respect not only for the Buddha, but also Zoroastrian, Greek and Brahmanic deities. King Kanishka is known to have constantly sought advice and instructions from Buddhist monks. Overwhelmed by Buddhist teachings, the king virtually turned over the administration of his kingdom to the community of Buddhist monks.  At this time the spiritual leader was the great Nagarjuna who is considered as the most influential Philosopher of Mahayana Buddhism.  The main Buddhist Centre of Learning in Kashmir at this time was the ancient University of Taxila, which was known far and wide at that time. During the era of king Kaniska, many Buddhist  pilgrims and scholars from distant places were attracted to Kashmir to study Buddhism.

A LOVER OF EDUCATION  AND SCHOLARSHIP

Kanishka was a great lover of education and many learned men received his patronage. Often, he surrounded himself with men of letters and scholarship. Galaxies of great scholars adorned the court of King Kanishka, including Asvaghosa the Buddhist Writer, Nagarjuna the philosopher, Vasumitra  the Buddhist scholar,  Charaka the physician,  Samgharaksha the chaplain, Mathara  the politician and Agisala the engineer.  Learning and literature greatly expanded due to the patronage of king Kanishka. He gave his royal patronage to the Sanskrit language which virtually disappeared after the Mauryas, was restored to its former glory.  All the Mahayana scriptures during this period were written in Sanskrit language. The Sanskrit literature was highly developed and both religious and secular literatures were equally enriched under the congenial atmosphere of royal patronage. Several eminent Buddhist scholars wrote outstanding books in Sanskrit during this time Among the many highly learned men and scholars who gathered around  king Kanishka were Aswaghosh, Nagarjuna, Vasumitra, and Charaka. .

Aswaghosha

The most famous among the Buddhist writers of this time was Aswaghosha. He was a philosopher, intellectual, preacher, moralist, an accomplished poet, musician, dramatist and author in both prose and verse. He wrote the famous epic  ‘Buddha Charita’ in Sanskrit.  This book is the complete life story of the Buddha. He was the author of the “Soundarananda Kavya” written in Kavya style or as poetry. This book deals with  various episodes of the life of the Buddha. He was also the writer of the “Vajra Suchi” the book  which condemns the Brahmanical caste system. He wrote the famous play called ‘Sariputta Parkarana’. .

Nagarjuna

The Next important Buddhist writer of this period was Nagaijuna who was born in Vidarbha in Southern India. He mastered the Vedas and other Brahmanical works.  After he became a Buddhist; he expounded the philosophy of relativity or the ‘Madhyamika Darsan’ which finds expression in his book called the ‘Prajna Paramita Sutta Sastra’. This philosophy postulates  that everything exists in relation to other things and there is no independent existence of anything. He was a great teacher and exponent of the Mahayana Buddhist philosophy.

 

Vasumitra was another great scholar and monk, an outstanding Buddhist intellectual of this period. He presided over the fourth Buddhist conference held at Kashmir. He contributed a lot to the Buddhist theological literature. He was the author of the famous

commentary, called the Vibhash Sastra.

Charaka was the court physician of king Kanishka and made lasting contributions to the field of the Indian Ayurvedic Science. He was the author of “Susruta”,   Ayurvedic Science in India. ‘

BUDDHIST COUNCIL OR CONFERENCE HELD IN KASHMIR

King Kanishka was an ardent and devoted Buddhist. He was instrumental in organizing and holding a Buddhist Council or Conference at Kundalvana vihara in Kashmir, under the leadership of  famous Buddhist scholar monks such as  Vasumitra and Asvaghosha. Several leading scholars and monks like Parsva, Asvaghosh, Nagaijuna and many others attended the conference.

In order to safeguard the original thinking in Buddhism which the Mahayana school refers to as “Sarvastivada” or “Vaibhashika” reputed Buddhist scholars at the time came to Kashmir and compiled a detailed and authentic commentary of this philosophy. This monumental work was completed in Kashmir and was known by the name ‘ Abhidharma Mahavtbhashashastra .’  (This was translated into Chinese in year 383 CE).

A fundamental concept in Buddhist metaphysics stipulated in “Sarvastivada”  is the assumption of the existence of dharma’s, cosmic factors and events that combine momentarily under the influence of a person’s past deeds to form a person’s life flux, which he considers his personality and career. Differences arose among the various early Buddhist schools concerning the ontological reality of these dharmas. While, like all Buddhists, the Sarvastivadins consider everything empirical to be impermanent, they maintain that the dharma factors are eternally existing realities. The dharmas are thought to function momentarily, producing the empirical phenomena of the world, which is illusory, but to exist outside the empirical world. The elements of the Sarvastivada school came to influence Mahayana thought.

There appears to be a controversy between the Mahayana and Theravada schools whether the Fourth Buddhist Council was held in Kashmir or Aluvihara in Sri Lanka. According to the Mahawamsa, the Aluvihara Buddhist Council, was held in the 1 century BCE and according the historical records of the Mahayana school, the Fourth Buddhist Council was held in Kashmir in the 1st century CE during the reign of King Kanishka.

 

MAHAYANA BUDDHISM

The conference codified the Buddhist Sutras in the Sanskrit language. This conference also gave birth to the new School of Buddhism called the Mahayana Buddhism, which soon became widespread in Tibet, China, Burma, Japan and many other Far Eastern and Central Asian countries.  As proposed in this conference, King Kanishka declared Mahayana Buddhism as the state religion of his empire.

At the Council or Conference held in Kashmir, according to Chinese sources, authorized commentaries on the Buddhist canon were prepared and engraved on copper plates. These texts have survived only in Chinese translations and adaptations.
The Convocation of the first Buddhist council marked the ascendancy of Mahayana Buddhism with Sanskrit as its vehicle of propagation. The religious policy of Kanishka stated that Bodhisatva would work for the salvation of all beings. Hence during the reign of Kanishka, people did not need to undergo hardship and penance in order to attain salvation. Kanishka replaced the worship of Buddhist symbols like Buddha`s footprints, Dharmachakra, stupa or Bodhi Tree by initiating the worship of Buddha and Bodhisattva

images. The cult of Bodhisattva and the worship of Buddha images became widely prevalent in the Kushana period during King Kanishka’s reign.

PROPAGATION OF BUDDHISM

Much like Emperor Asoka, King Kanishka resorted to missionary activities for the spread of Buddhism outside India. King Kanishka undertook the policy of propagating Buddhism  to distant countries including Tibet, China, Burma and Japan. Historians have later presumed that since King Kanishka had commanded over the major parts of Central Asia, Buddhism  (Mahayana tradition) spread to those countries. Contact between King Kaniska and the Chinese in Central Asia may have inspired the transmission of Indian ideas, particularly Buddhism, to China. Buddhism first appeared in China in the 2nd century CE.

King Kanishka is the most important of the Kushana kings. His name is cherished in  traditional literature of Kashmir and nations observing the Mahayana tradition. His name lives in the legends of Kashmir and also in Tibet, China and Mongolia. The Buddhist texts of China, Tibet, Mongolia and other Far Eastern countries, hail him as the greatest royal patron of Buddhism and his name was closely associated with the spread of Mahayana. Most of what is known about King Kanishka derives from Chinese sources, particularly Buddhist writings. During his reign, via the popular Silk Road, there were contacts with the Roman Empire. This led to a significant increase in trade and the exchange of ideas. Perhaps the most remarkable example of the fusion of Eastern and Western influences during his reign was the Gandhara school of art, in which Classical Greco-Roman characteristics  are seen in the images of the Buddha that developed during this time.

ART AND ARCHITECTURE

King Kanishka`s reign was a landmark in the realm of art and architecture. It was marked by the evolution of distinct styles of Buddhist art, sculpture and architecture.  Four eminent schools of art received great impetus during his reign.  These schools developed in four different centres within the empire – namely Sarnath, Mathura, Amaravati and Gandhara.  Each had its own distinct characteristics. Saranath, Mathura and Amaravati were famous for their fabulous sculpture. These four schools, the Gandhara School of Art received a thriving prosperity during the reign of Kanishka.

In art, King Kanishka`s reign was marked with the growth of two distinct styles, one Indian and the other is a new alien or exotic school of art called  the Graeco – Buddhist School of Art or Indo-Greek School of Art. The latter came into existence in the valley of Peshwar called Gandhar. It is popularly known as the Gandhar School of Art.  King Kanishka invited the Greek sculptors from Bastria, one of his Central Asian colonies to Gandhar and provided them all patronage and facilities to produce beautiful works of art in collaboration with the native Indian sculptors.

As a result, a new kind of art came up with both Greek and Indian characteristics, at Gandhara. The Gandhara Art was marked by foreign technique with Indian spirit.  In it was found the Graceo – Roman style. The Indo-Greek sculptors made beautiful things out of stone stucco, terra cota and clay. This art was characterized by the depiction of human body in a realistic manner with greater physical accuracy, elaborate ornamentation and complex symbolism. This  art tradition is called the Graeco-Indian school of Art, which formed a significant feature of the cultural achievements of the reign of King Kanisika.

The Indian style is evident in the statue of King Kanishka at Mathura and also in the image of Buddha at Sarnath. The exotic school known as Gandhara art was a Graoko-Roman art tradition applied to Buddhist works of art in the  Gandhara Region. What remains of this great works of art shows the technical excellence and the artistic richness of the Gandhar school of art. From Peshawar valley, in the North-West India, this Graeco- Buddhist Art gradually migrated to the Far-East along with Buddhism, under the personal patronage and care of King Kanisika. It was from Kashmir that Graeco-Buddhist art of Gandara found its adherents who carried it to far off places in

Central Asia and China. The Gandhara School of Art profoundly influenced the general sources of Indian culture and it successfully brought about a fine cultural synthesis or mixture which was half Greek and half Indian in character.

In the Kushana period, especially during King Kanishka’s reign, the cult of Bodhisattva and the worship of Buddha images became quite popular. Under the patronage of the King, numerous Buddha and Bodhisatva images were constructed. A large statue of the Buddha, built in the second year of king Kanishka’s  reign has been discovered at Kausambi.  Another remarkable statue of the Buddha built by the king has been found at Mathura.First Buddha image was made in King Kanishka’s reign in Kashmir. One of the earliest figures of Buddha are found in King Kanishka`s coins and in the Peshawar casket. This is an image of standing Buddha with the words “Boddo” on the obverse.

ARCHITECTURE

 

In the field of architecture Kanishka`s reign was highly creative. Numerous stupas, monuments, columns were built during his sovereignty. Purushapur or Peshwar was the Capital of this vast Buddhist empire of king Kanishka. It was the capital of religious cultural and trading activities of the kingdom. The king was instrumental in beautifying and decorating his capital city with beautiful structures, buildings, monasteries and towers. At Purushpur he constructed a huge relic tower which was 400 feet high and was built in wood. From historic travel records of Hiuen Tsang and Al Beruni,  it is known that this  great relic tower at Peshawar was a rare thing of beauty and artistic imagination. It was   famous throughout the Buddhist world.  It was a Greek architect named Agelisas or Agisala who constructed this magnificent  tower. Amazing archeological  remnants of Purushapur have been discovered recently  at the site of Purushwar or Peshwar which is now located in Pakistan.

King Kanishka was succeeded by two Buddhist Kings ‘ Hushaka ‘ and ‘ Jushaka ‘. Both of them raised two cities by the name ‘ Hushakpura ‘ and ‘ Jushakpura ‘ respectively.  Buddhist influence is well evident in Kashmiri architecture. Buddhist architecture in Kashmir has three clear divisions – First is the architecture of Harwan (Srinagar) of 3rd  century BCE, reflective of the Indo-Parthian style. Secondly, the architecture of Kusana king Hushka in the 1st century CE,  who raised the city of ‘ Hushkapura.’ in the Gandhara style. The architecture and sculptural remains found at Pandrethan near Srinagar reflect the Gupta style.

 

YEARS FOLLOWING KANISHKA                                                                                          

 

During the period following the Kusana kings, there were times when the Buddhist community of Kashmir faced challenges and subject to hardships. This was largely owing to internal rivalries and associated turmoil within the royalty.  Also, Hinduism was receiving increased by the 4th century.  In early 6th century, with Mihirakula who was not inclined towards Buddhism becoming the king of Kashmir, Buddhists began to face atrocities including the destruction of their  shrines. After the seventh century, Hinduism was receiving more attention of scholars in Kashmir and in the centuries that followed, Kashmir produced many poets, philosophers, and artists who contributed to Hindu religion and Sanskrit literature.  Among notable scholars of this period was Vasugupta (875–925 CE) who wrote the Shiva Sutras which laid the foundation for a monastic Shaiva system calledKashmiri Shaivism. Soon Kashmir Shaivism came to dominate lives of ordinary people in Kashmir  largely at the expense of Buddhism. In the eighth century, Karkota dynasty established themselves as rulers of Kashmir. Towards mid 9th century, the Utpala dynasty assumed power but their civil administration collapsed and chaos reigned in Kashmir.In 1003, the Kashmir throne passed to the Lohara dynasty.

 

 

MUSLIM MUGHAL OR MONGOL INVASION OF KASHMIR

 

Muslim Mughal invasion of Kashmir started during the early 11th century at a time when Kashmir was faced with political turmoil with internal rivalries within its royalty. This was the time when the Lohara royal dynasty was ruling Kashmir. This period was marked by intrigue and treachery among kings and the lack of patronage for Buddhism as before. These conditions in Kashmir led to severe disruption of Buddhist activities and the general decline of Buddhism in Kashmir. Oppressive taxation, corruption, internecine fights, and rise of feudal lords during the rule of the Lohara dynasty (1003–1320 CE) led the Buddhist community in disarray and this paved way for foreign invasion of Kashmir. It was at the time of Suhadeva, the last king of the Lohara dynasty, that the first Muslim invasion of Kashmir took place. A ruthless Mughal chief named  Zulju led a savage raid of Kashmir causing much destruction and killing of Buddhists and Hindus. The king fled Kashmir and this Mughal chief brought Kashmir under Muslim  rule.

The Mughal occupation of Kashmir was marked by widespread bloodshed and destruction and forced conversion of Buddhists and Hindus to Islam. Most of the magnificent Buddhist shrines, monasteries, places of learning and monuments were destroyed. In the early part of the 13th century, there was another Mughal invasion of Kashmir which led to Kashmir becoming a Mughal dependency and the stationing of a Mughal Governor referred to as, Darughachi to administer Kashmir. A brutal and cruel period followed with people facing immense hardships. People of Kashmir were ruthlessly forced to convert to Islam. In the mid 13th century, the Buddhists and Hindus of Kashmir revolted unsuccessfully against the Muslims and this led to further subjugation of the Kashmiris  and forced conversions becoming the order of the day.

By the 14th century, Islam became the dominant religion in Kashmir. The former glory of the Buddhist culture of Kashmir was lost forever and Kashmir has continued for many centuries to be a place of turmoil and insecurity.

CONTINUED HARDSHIP  INSTABILITY AND INSECURITY

Since the 15th century, Kashmir was raided and attacked several times by the Afgans, Sikhs and Dogras and a highly troubled situation, marked by turmoil and insecurity  continued to prevail in Kashmir until modern times.

 

Mughals ruled Kashmir for 167 long years, with the help of 35 governors who looted and plundered Kashmir. Tyranny was the order of the day and any whimper of rebellion was crushed mercilessly. Numerous Kashmiri Buddhists and Hindus laid their life in the process for the sake of independence.

Mughal rule came to an end in 1753 CE with the capture of capture of Kashmir by the  Afghans. This proved to be a worst nightmare for Kashmiris. Muslim Afghans crossed all boundaries of civilization, killing, raping, plundering, looting, brutally torturing non-Muslims. It is reported that no woman was safe in her house during this brutal Afghan rule. Mass migration of Buddhists and Hindus out of their native Kashmir took place during this time.

In 1819, Afghans were defeated by Sikh forces led by Ranjit Singh, and the Sikhs did not prove any better. Destruction and killing became rampant. The troubled situation continued until the partition of the subcontinent in 1947 and the division of Kashmir into Indian administered Kashmir and Pakistan administered Kashmir.

Dr. Daya Hewapathirane


lankeeya sithuwili

Install Sinhala Unicode to fully view this site

පරම පූජනීය රේරුකානේ චන්දවිමල ස්වාමීන් වහන්සේ

පරම පූජනීය රේරුකානේ චන්දවිමල ස්වාමීන් වහන්සේ

වඩ වඩා විශාල වීම සඳහා පින්තූරය මත නැවත නැවත Click කරන්න. උපරිම ලෙස විශාල වූ පසු බාගත (Download) කරන්න.

අති පූජනීය නා උයනේ අරියධම්ම ස්වාමීන් වහන්සේ

අති පූජනීය නා උයනේ අරියධම්ම ස්වාමීන් වහන්සේ

වඩ වඩා විශාල වීම සඳහා පින්තූරය මත නැවත නැවත Click කරන්න. උපරිම ලෙස විශාල වූ පසු බාගත (Download) කරන්න.

Join 595 other followers

පටුන

අනුක්‍රමණිකාව

28 බුදු වරුන් Personality Building අංගුත්තර නිකාය චතුස්ස නිපාතය අංගුත්තර නිකායේ ඒකක නිපාතය අංගුත්තර නිකායේ දුක නිපාතය අකප්පිය දස මාංශය අට මහා කුසල් අතීතයේ සුරාපානයෙන් නැසුනෝ අදහාගැනීමටත් නොහැකි මහා ධර්ම සංහාර අන්තරාභව මිථ්‍යාව අභිධර්මය අභිධර්මය ඉගෙනීමේ හා නැතිවීමේ වෙනස අෂ්ට දුෂ්ඨක්ෂණය ආදීනව 6 ක් ඇති මද්‍ය පානය ආහාර ප්‍රත්‍යවේක්ෂා වාක්‍ය ආහාර වර්ග 4 උතුරු සළුව භාවිතාව උපාසකයන් විසින් වර්ජනය කළ යුතු භික්ෂූන් වහන්සේලා එකොළොස් මෙත්තානිසංස එදිනෙදා ජීවිතයේ උපරිම ධර්මයක් උකහා ගැනීමෙ පහසු ක්‍රම කුමන්ත්‍රණ කොසොල් රජු දුටු සිහින 16 කෝලම්කාර භික්ෂූන් වහන්සේලා ගිහි-පැවිදි ශීලය ජවන් සිත් 7 හි විපාක බලය ත්‍රිකෝටික පාරිශුද්ධ මාංශය ත්‍රිවිධ සත්ත්ව විනාශය තිසරණය තෙමගුලේ සිංහ නාද ථේරවාද සම්ප්‍රදාය අනතුරේ දස අකුසල් කර්ම පථ දස වැදෑරුම් දුක්ඛයෝ ද්වේෂ මූල සිත් වල චෛතසික සම්ප්‍රයෝග දිවා රෑ පිං වැඩෙන පිංකම් දුක නිපාතය ධනය පිරිහෙන කරුණු 6 ධාතුමනසිකාර භාවනා විද්‍යුත් පොත නමස්කාරය නරකාදී සතර අපා නව අරහාදී බුදුගුණ නිර්වාන වර්ණනාව පංච බුද්ධ කෘත්‍ය ප්‍රාර්ථනා වාක්‍ය පාප මිත්‍ර ආශ්‍රයේ ආදීනව පුත්‍ර මාංශ උපමාව පූජ්‍ය කිරිබත්ගොඩ ඤානානන්ද ස්වාමීන් වහන්සේ පූජ්‍ය පිටිදූවේ සිරිධම්ම හිමිපාණන් පෞර්ෂ වර්ධනය බැලිය යුතුම පොත් වහන්සේලා බුද්ධ නීති බුදුන්ගේ බල ක්ෂේත්‍ර බුදු වීම බෝධි සත්වයන්ගේ අධිෂ්ඨාන බලයෙන් මෙම කප පුරා පවතින ප්‍රාතිහාර්ය සතර බෞද්ධයෙක් සංවේගය පහළ කර ගත යුතු ස්ථාන සතර භික්ෂුවකගේ සතරවිධ පරිභෝග මහමෙව්නා බෝධි ඥාන සභා ව්‍යවස්ථා මාලාව මහමෙව්නා සුනාමිය මහා සුපින ජාතක නිරූපනය මෛත්‍රී බුදු රජුන් යහපත් නොවන සතර දෙනා රතන සූත්‍ර දේශනාවෙ අනුහස් රත්නත්‍රය සමා කර ගැනීම ලස්සන වීමේ රහස ලොවට සුරාව පහල වූ හැටි ව්‍යාපාද කර්ම පථය විචිකිච්ඡා චෛතිසිකය හා එහි සම්ප්‍රයෝග සතර පොහොය සතර සංග්‍රහ වස්තු සත්පුරුෂයා හඳුනාගත හැකි ලක්ෂණ සප්ත ව්‍රත පද සැට නමක් සිවුරු හැර ගිය අග්ගික්ඛන්ධොපම දේශනාව සිව් පස ප්‍රත්‍යවේක්ෂාව සිව් බඹ විහරණ සුඛ-දුක විඳීම අනුව ස්ථාන සතර සුවාසූ දහසක් ධර්ම ස්කන්ධය හෙවත් බුදුවරු 84000

පසුගිය ධර්ම දාන

නවතම ප්‍රතිචාර

ධර්මචාරී පිරිස on දිගටම වඳ වෙමුද? එකම විසඳුමට සහ…
ධර්මචාරී පිරිස on දිගටම වඳ වෙමුද? එකම විසඳුමට සහ…
ධර්මචාරී පිරිස on දිගටම වඳ වෙමුද? එකම විසඳුමට සහ…
Ramalie on දිගටම වඳ වෙමුද? එකම විසඳුමට සහ…
kalum on දිගටම වඳ වෙමුද? එකම විසඳුමට සහ…
Dinuka Jayasinghe Ar… on දිගටම වඳ වෙමුද? එකම විසඳුමට සහ…
Ramalie on මේ අර්ථයෙන් බැලූ කල, වැළිකෙළිය…
Amila Chathuranga (@… on මේ අර්ථයෙන් බැලූ කල, වැළිකෙළිය…
nawadakmakapelahara on සිවුරක් තුල සැඟවුණ අළුගෝසුවා…
ජයන්ත චන්ද්‍රසිරි කල… on බුදු සසුනේ පිහිටක් අවැසි නම්,…
ජයන්ත චන්ද්‍රසිරි කල… on සකස්කොට දන්දීමේ පිනෙන් උපන්, ජ…
ධර්මචාරී පිරිස on බොදුනුවාගේ මුදුන්මල්කඩ වන දළදා…
Samantha on බොදුනුවාගේ මුදුන්මල්කඩ වන දළදා…
බොදුනුවාගේ මුදුන්මල්… on දුර්දාන්ත ඉස්ලාම් යක්ෂයා විසින…
Niranjan Karunathila… on අනේ අපෙ හාමුදුරුවනේ මේ ටික ලෝක…

ප්‍රවර්ග වලාව

MP3 ධර්ම දේශනා (බෙදා හරින්න) අස්‌ගිරි මහ නාහිමි පූජ්‍ය උඩුගම ශ්‍රී බුද්ධරක්‌ත අසිරිමත් බුද්ධ චරිතය ඉස්ලාමිකයා හෙවත් අද බෞද්ධයාගේ පරම සතුරා කාලීන ලිපි ගාථා රත්නයෝ දැඩිසේ ප්‍රතික්ෂේප කලයුතු පිරිස් දූෂකයන් වහන්සේලා දි. මු. ජයරත්න දිවි හිමියෙන් ප්‍රතික්ෂේප කලයුතු පාපී අබෞද්ධයෝ ධර්ම පත්‍රිකා (බෙදා හරින්න) ධර්මසංවේගයෙන් යුතුව නුසුදුසු භික්ෂූන් ප්‍රතික්ෂේපය නම් නොකල ජාතික වීරවරයෝ නිරූපන නොකල යුතු පව්කම් පින්කම් පිරිත් සජ්ඣායනා පිරිසිඳු ධර්ම පොත් පූජණීය ගලගොඩඅත්තේ ඤණසාර හිමි පූජ්‍ය අම්පිටියේ සුමනරතන හිමි පූජ්‍ය කිරිබත්ගොඩ ඥානානන්ද හිමි බොදුනුවා විසින් බලගැන්වියයුතු සංවිධාන බොදුබල සේනා බොදුබල සේනා පූජණීය හිමිවරු මුස්ලිම් ලබ්ධිකයන් සියල්ල රට දැය සමය කෙරේ හැඟීමක් නැති හිමිවරු වන්දනීය අති උතුම් මහා සංඝ රත්නය විද්‍යුත් පොත් (E-Books) විරෝධය පෑයුතු බොදු විරෝධී පවිටු ක්‍රියා සසුන නැසීමේ සිංහල අබෞද්ධ කුමණ්ත්‍රණ සසුනේ වත්මන් ඉරණම

තවම ප්‍රයෝජන ලැබුවේ

  • 289,074 ක් පමණයි

දස දෙසින් සදහම් රසයට එක්වන්නෝ

%d bloggers like this: